Mousoudometro Μουσουδόμετρο

Το  πρόγραμμα  παίζει πολύ  σημαντικό  ρόλο στην  ψυχολογία  των κατοικιδίων   ​ Στον κόσμο των ανθρώπων, η ρουτίνα συχνά ταυτίζεται με τη μονοτονία . Για τα κατοικίδιά μας όμως, το πρόγραμμα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ψυχολογία τους και αποτελεί το «κλειδί» για την ψυχική τους ηρεμία . Είτε πρόκειται για έναν σκύλο , που περιμένει με ανυπομονησία τη βόλτα του, είτε για μία γάτα , που περιμένει το γεύμα της, η προβλεψιμότητα μειώνει το στρες και ενισχύει την εμπιστοσύνη . Στο  MOUSOUDOMETRO  | ΜΟΥΣΟΥΔΟΜΕΤΡΟ , πιστεύουμε, πως η σταθερότητα αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης , που έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε στο αγαπημένο μας κατοικίδιο.

            Μετά τους εντατικούς ρυθμούς μίας απαιτητικής ημέρας, όταν κάθομαι λίγο να χαλαρώσω και να ξεκουραστώ δεν είναι λίγες οι στιγμές, που ενώ με έχουν συνεπάρει οι σκέψεις μου, ξαφνικά η ματιά μου πάει και εστιάζεται στο αγαπημένο μου κατοικίδιο, το οποίο με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Τότε είναι που συνειδητοποιώ τις αμέτρητες και άλλοτε αστείες στάσεις, που παίρνει ανάλογα με το πού και πώς έχει ξαπλώσει. Άλλη στάση όταν ξαπλώνει δίπλα μου, άλλη όταν κείτεται στο χαλί, άλλη όταν βρίσκεται δίπλα στην πόρτα. Τελικά και οι σκύλοι, δεν παύουν να είναι πολύπλοκα όντα, όπως και εμείς, με συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία και Ψυχολογία, χρήζοντας περαιτέρω διερεύνησης, εφόσον μας ενδιαφέρει να τα κατανοήσουμε πραγματικά και να τα προσεγγίσουμε ακόμη περισσότερο. Εάν κάποιος συμβιώνει με τον σκύλο, σίγουρα θα έχει παρατηρήσει τις μοναδικές, και συχνά αστείες, στάσεις που παίρνει όταν κοιμάται. Από το να κουλουριάζεται σαν μικρή μπάλα μέχρι το να ...

           Η σιωπή που μιλάει ​Συχνά λέμε ότι οι σκύλοι δεν έχουν μιλιά , αλλά όσοι ζούμε μαζί τους γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό είναι τεράστιο ψέμα. Υπάρχουν ημέρες που επιστρέφοντας σπίτι μου φέρω μαζί μου όλο το βάρος της δουλειάς, της κούρασης ή μίας κακής διάθεσης που τις περισσότερες φορές δε μπορώ καν να προσδιορίσω. Μία τέτοια ημέρα είναι και η σημερινή. Αισθάνομαι ότι δεν επιθυμώ να πω καμία λέξη αλλά ούτε και να παραπονεθώ. ​Μπαίνω μέσα και πριν καν βγάλω τα παπούτσια μου, η κοκόνα μου είναι εκεί. Αλλά όχι με τον συνηθισμένο ενθουσιασμό. Υπάρχουν αυτές οι στιγμές που η ενέργειά της αλλάζει. Λες και κάτι καταλαβαίνει ή πιο σωστά με συναισθάνεται . Δεν κουνά την ουρίτσα , δεν πηδάει με τα ποδαράκια της χαρούμενα πάνω μου και δεν ζητά απολύτως τίποτα. Απλά κάθεται πάνω μου και με κοιτάζει με εκείνο το επίμονο βλέμμα, που δείχνει πως ξέρει να διαβάζει καλά όλες τις γραμμές του προσώπου μου και να αντιλαμβάνεται ότι σήμερα "το σύστημα είναι εκτός...